„Anomalia” w DKK

„Jesteśmy ślepi na wszystko, co mogłoby nam udowodnić, że się mylimy. To rzecz ludzka. Nie jesteśmy racjonalni.”

29 lipca uczestniczki klubu dyskusyjnego podczas omawiania książki Anomalia na pewno nie były racjonalne. Wspomniana pozycja wyraźnie wymykała się rozumowi, logice i jakimkolwiek podstawom naukowym, dlatego dyskusja była bardzo zróżnicowana, pełna emocji, ciekawych wniosków i spostrzeżeń, ale przede wszystkim pełna skrajności.

Tam, gdzie niektóre klubowiczki widziały fascynująco-zaskakującą opowieść z bardzo dobrym pomysłem narracyjnym, inne zauważyły niekonsekwentne, dość płytkie historyjki, wskazujące na dużą przypadkowość bohaterów i bezcelową fabułę.

Podobno dobra argumentacja to nie tylko wymiana poglądów, ale przede wszystkim słuchanie się nawzajem, rozumienie i wypracowanie wspólnego stanowiska. Tym fenomenem był wniosek, że poziom absurdu opisany w książce był zamierzony, celowo przedstawiał otaczający nas świat w przejaskrawiony sposób, wprowadzając nas w poczucie dezinformacji, drwiny i często niezamierzonej fantazji, a kluczem było zauważyć to, zrozumieć i zaakceptować.

„…żeby nasza tożsamość to nie był tylko zlepek przypadkowych, narzuconych przez popkulturę przekazów.”

Finalnie klubowiczki przyznały, że żyjąc w świecie tak nielogicznym, często sprzecznym z powszechnym rozsądkiem, warto sięgnąć po lekturę taką jak Anomalia, aby móc się przeciwstawić bezsensowności świata.

„Prezydent Stanów Zjednoczonych siedzi nieruchomo, jakby zamroczony. Matematyk obserwuje tego prostego człowieka i pociesza się rozpaczliwą myślą, że sumą indywidualnych ciemności rzadko kiedy jest zbiorowa jasność.”