Hedonizm czytania – czytelniczy plan na czerwiec

Są książki, które się czyta, i są też takie, które zostawiają ślady – jak wilcze łapy odciśnięte w mokrej ziemi. „Kiedyś były tu wilki” Charlotte McConaghy należy właśnie do tej drugiej kategorii. To nie jest zwykła opowieść
o przyrodzie ani thriller ekologiczny. To literacki lament nad światem,
który człowiek uczynił zbyt cichym.

McConaghy zabiera czytelnika do szkockich Highlands – miejsca pięknego, ale surowego, gdzie mgła wydaje się pamiętać więcej niż ludzie.
W tę przestrzeń wkracza Inti Flynn, biolog próbująca przywrócić wilki tam, skąd zostały brutalnie wymazane.

Jednak autorka nie pisze wyłącznie o zwierzętach. Pisze o naszej obsesji kontroli. O tym, że człowiek od wieków zabija drapieżniki nie dlatego,
że są niebezpieczne, lecz dlatego, że przypominają nam o czymś,
czego nie potrafimy oswoić – dzikości.

Wilki w tej książce stają się symbolem wszystkiego, co człowiek próbował uciszyć: natury, instynktu i wolności. McConaghy niezwykle inteligentnie pokazuje, że ekosystem bez drapieżników zaczyna się rozpadać jak źle podtrzymywana konstrukcja. Gdy znikają wilki, las przestaje oddychać własnym rytmem. Człowiek często uważa się za strażnika natury,
choć w rzeczywistości bywa jej największym zagrożeniem.

Jednocześnie jest to historia o miłości – nie tej idealnej i romantycznej,
lecz trudnej, poszarpanej przez traumę. Szczególnie poruszająca
jest relacja Inti z siostrą Aggie, naznaczona bólem i potrzebą wzajemnej ochrony.

Najpiękniejsze w tej powieści jest jednak to, że autorka nie moralizuje. Pozwala czytelnikowi usłyszeć ciszę po zniknięciu wilków i samemu zrozumieć, jak wiele wtedy tracimy. „Wszystkie stworzenia potrafią kochać” – ten cytat brzmi po lekturze niemal jak oskarżenie wobec ludzi, którzy zapomnieli, jak kochać świat inaczej niż poprzez posiadanie go
na własność.

„Kiedyś były tu wilki” to książka dla ludzi wrażliwych, miłośników emocjonalnych historii i osób gotowych poczuć niepokój. To powieść, która nie kończy się na ostatniej stronie – ona zostaje w człowieku i ciągle na nowo porywa swoją dzikością, pięknem oraz niezwykle ważnym przesłaniem.

To książka, którą powinien przeczytać każdy, kto choć raz zastanawiał się nad relacją człowieka z naturą i nad konsekwencjami naszych decyzji
dla świata, który nas otacza.